Admiral Freebee

13 januari 2012 - De Spil, Roeselare  ««««
Met een moeder van "zevenenzèsteh" in Tielt kwam Tom Van Laere hier in Roeselare een halve thuismatch spelen. Waarom hij Roeselare vergelijkt met Beveren en dat dit heel iets anders is dan Oudenaarde en Mechelen... ik vat het niet. Onze Vlaamse Admiraal heeft ondertussen al vele perfecte stadjes gezien waar hij voet aan wal zet om vervolgens weer verder te zeilen. Hij zal wel beter weten dus.
Vanop de planken van zijn schip kiepert hij een lading songs die als straalvinnige haringen opspringen om gewillig en lustig door het publiek verorberd te worden. Onverpakt, maar levendig en vers uit zijn wilde oeuvre opgevist. Verrassend hoe nieuw deze formule klinkt! Want ontdaan van productie, uitgepuurd op louter piano of gitaar, met enkel een mondharmonica als belletje, blijkt te meer de wereldklasse waarin Van Laere zich bevindt. De enige toeter is Toms kloeke stem. Een instrument op zich dat - wanneer het zich verheft - de tijdloosheid indringt. Alle instrumenten vallen stil als een schreeuw blijft hangen of een woord als een uitroepteken tegen de muren spat. Dat zijn de absurde schilderijen die een kunstzinnige Van Laere niet op de doeken, maar in onze oren laat spatten. Geen kladversies, maar wel onmiddellijk en instant de ruwe noten uit een kleurrijk muzikaal palet. Natuurlijk klinken "zijn meesters" als Tom Waits en Neil Young in hem door. Nog niet een klein beetje zelfs. Maar de composities, uitgezuiverd van alle onnodigheden, blijven trouw aan het origineel én verrassen tegelijkertijd heel aangenaam. Tijdens de eerste vier, vijf songs baden de songs in de sfeer van On The Beach van Neil Young. Dat is wat overdreven, denkt u, refereren naar hét hoogtepunt uit Neil Young's carrière? Neen, hoor! Omgord met enkel gitaar en puttend uit de melancholische ziel, rijgt de Freebee ingetogen en zonder bindteksten de parels Always Hoping For The Worst, Last Song About You en Noorderlaan aaneen. De Admiraal heeft veel songs over straten, wegen, paden (vind ik leuk). Een snoer gitaarsongs wordt vakkundig afgesloten met een dijk van een Ever Present. Aan de piano (die ook wel een beetje gedronken heeft) wacht Tom (knipoog: vertaal dat maar even naar het Engels) niet om een meesterlijk Hope Alone aan te snijden.
Het beste van de avond is nu gepasseerd. Er zou wel nog een heerlijke cover van Bob Dylan volgen. Tijd om af te dwalen naar de rock'n'roller. De ware (?) Tom komt op planeet Aarde en verneukt zich gelijk iedere andere mens. De goddelijke rasartiest, schrijver van onvergetelijke songs, herleid tot menselijke proporties. Goestjes. Grillen. Onhandigheid. Goedlachs. Gul. Maar het stoort niet. Integendeel: welke artiest kan zichzelf blijven onder de spots? Welke artiest neemt zichzelf niet te serieus? Welke artiest kan zijn goesting blijven doen? Welke artiest schenkt zo genot aan zichzelf en toehoorders? Neen, de Admiraal is geen goede komiek (een uitgebluste brandweerman... mohow!) en is geen goede entertainer. Maar hij blijft zichzelf en laat nu dat precies zijn wat ik enorm waardeer in artiesten. Tom Van Laere is een rock'n'roller in vlees en bloed. Een muzikaal genie die met de voeten op de grond blijft. En er is niks fake aan deze mens. Geen misvatting mogelijk, alles is gemeend (dus ook helaas die vrouwonvriendelijke opmerkingen). Zo blijft Admiral Freebee niemand meer of minder dan Tom Van Laere. Respect!
Uit de setlist: Blues For A Hypocondriac (Always Hoping For The Worst) / Last Song About You / There's A Road (Noorderlaan) / Ever Present / Hope Alone / Perfect Town / Fools Like Us / Faithful To The Night / Bad Year For Rock'N'Roll / Always On The Run / Wild Dreams Of New Beginnings / Old Angel Midnight / The Man In The Long Black Coat (cover Bob Dylan)    
Setlist op Spotify

26 oktober 2011 - AB, Brussel «««« mijn verslag op www.rootstime.be

19 februari 2010 - Botanique, Brussel ««««

24 november 2006 - De Spil, Roeselare «««