Een wervelende afscheid... Stel dat de Schotse boys Jim Kerr & Charlie Burchill ermee stoppen, dan hebben ze dat in opwindende schoonheid gedaan met telkens vijf nummers uit hun eerste vijf albums. Naast mij zat een man die zich verwonderde dat ik zoveel songs kende in het eerste uur. Er zullen nog wel meer fans (wellicht zelfs veel meer dan vermoed) op hun honger gezeten hebben voor songs à la "Alive & Kicking", "Up On The Catwalk" en "Don't You Forget About Me". Voor mij persoonlijk begon het met deze albums. Zowel mijn kennismaking met platen als met muziek begon met "Sons And Fascination / Sister Feelings Call", "New Gold Dream", "Empires And Dance", "Real To Real / Cacaphony" en "Life In A Day". De vijf albums spannen een periode van 1979 tot 1982 en vervaagden new wave naar popmusic. De dromerige songs van New Gold Dream zijn de kroon op de creatiefste en inventiefste periode van Kerr en co. Van de toenmalige co. rest enkel nog boezemvriend en stergitarist Charlie Burchill. Zijn gitaargepingel is herkenbaar uit de duizend. Mel Gaynor vervoegde de band later, maar wordt nog steeds aangekondigd als de beste drummer ter wereld. De keyboards en de bas, geen onbelangrijke instrumenten bij Simple Minds, worden door een jongere generatie gespeeld. Voor de fans van het eerste uur een hoorbaar verschil. "Het is hetzelfde niet meer". Dat had ik al door bij de vorige passages van Simple Minds in Lokeren en Brussel. Kerr zingt veel trager, berust meer op hangende noten en Burchills vingers tokkelen steeds minder vlug. Dat is dan meteen het belangrijkste minpunt van de avond. De vijf albums spatten uit met uitbarstende gitaarsolo's en klaterende woordenstromen. Die waren vanavond zoek. Een ander minpunt is het slordige muzikale gitaarspel van Charlie. Hij is niet bij de pinken, en dan lacht hij dat altijd weg. Ik heb hem vanavond iets te veel zien lachen... Ook de bassist draaft soms op zijn paard alsof het een koers is.
Maar toch werd het een fantastische avond en wel om de reden die ik al opgaf. Voor mij was dit een uitgelezen kans om de nummers waarmee ik mijn liefde voor muziek begonnen ben te horen in een set met enkel en alleen hoogtepunten. De Simple Minds leken een rit in de Andes te rijden. Allemaal toppen boven de 4000 meters, met uitschieters tot boven de 5000 en zelfs 6000. Zo'n zesduizender waren "Scar", "Hunter And The Hunted", "Room", "Changeling", "This Fear Of Gods", "Theme For Great Cities" en "Glittering Prize". In de songsketting zat geen enkel slechte schakel. Ronkende bas, ketelende drums, zweverige synths en een publieksmemmer eerste klas smeerden een laag vernis op de meer dan gedenkwaardige songs die dertig jaar of ouder zijn. Van de tijdloze glorie werden de scherpe kantjes afgeveild. Met deze set brachten de jongens uit Schotland een nieuw afgewerkt monument op een oud maar nooit afgeschreven stramien. Ook al polijsten ze na "New Gold Dream" ieder album tot popmuziek met stadionbombast, nooit heeft Simple Minds zijn herkomst geloochend. Jongens van Glasgow kunnen dat ook niet. Net zoals jongens van West-Vlaanderen. We grow older, but we never feel old! We kunnen het goed 'verduiken'...
Een nostalgische terugblik... 21 jaar geleden zag ik mijn eerste Simple Minds optreden. Het was de tijd van Street Fighting Years, 't is te zeggen, ook van het album. Ik herinner me vooral het voorprogramma An Emotional Fish. Ik denk dat mijn liefde voor het bijwonen van concerten toen begon. Ik werd er omver geblazen door de hyperenergieke show van de Ieren die slechts drie albums gemaakt hebben, waaronder het magisch-mythische debuutalbum. Als er nu een plaat is die ik uit die tijd écht niet wil missen, is het wel deze. Oke, naast Freedom van Neil Young en South van Texas en Let Love Rule van Lenny Kravitz en Brick By Brick van Iggy Pop en eigenlijk zoveel meer platen van toen die ik nog steeds top vind.
Maar ik weid uit... Simple Minds waren mijn allereerste rockgroep waarmee ik in aanraking kwam als twaalfjarige. De allereerste LP's nam een vriend op cassetje en daar heb ik uren naar geluisterd. Ik nam de draagbare radio-cassettespeler letterlijk overal mee: de studeerkamer, de badkamer, de tuin, de straat, het bos, de scouts. Als ik me nog goed kan herinneren was Sons & Fascination het allereerste album dat ik hoorde, daarna volgden Sisters Feelings Call, New Gold Dream, Empires And Dance, Life In A Day en Real To Real/Cacaphony. De CD was nog niet uitgevonden, maar twee jaar later zou onze leraar Frans ons wel al warm maken voor de technologie. Een CD -speler kostte toen 40.000 frank en dus enkel een begoede klasse kon zich die aanschaffen. Toen ik 18 was, werd de CD de norm, kostte 699 frank en het toestel kon je al kopen voor ca. 8000 frank. Maar Simple Minds dateert van de cassetjesperiode. Grijs gedraaid, letterlijk, die cassetjes zijn niet meer. Maar ik was verknocht aan new wave en dankzij een vriend ontdekte ik ook gothic en alle aanverwante genres. Ik zou een zwartzak kunnen genoemd worden, maar ik hield en hou jog steeds van vele kleuren. Zo ben ik Simple Minds blijven volgen. En het is door Simple Minds dat ik sympathiseerde met Amnesty International en brieven ging schrijven en de politiek van Zuid-Afrika mij boeide, alsook het lot van Indianen (maar dat kwam dan weer door The Cult). Ik weet niet meer welke mensen ik vrijgeschreven heb, ik weet wel nog mijn rol in het Scholierenparlement. Zelfs na het middelbaar bleef ik Simple Minds aanhangen, maar wel steeds minder fanatiek, want hun albums werden met de tijd, welja, vele slechter. Altijd kritisch gebleven. Ook voor mijn muzikale helden. In 2006 boekte ik wel een € 1 vlucht met Ryan Air naar Glasgow bij het horen van de eerste 30 seconden van hun laatste echt goede album (Black & White 050505). De laatste keer dat ik Kerr en co. zag, was in Vorst, en toen dacht ik dat het de laatste keer was. Maar toen ik hoorde dat de Schotten nog es Brussel opzochten, en dat met telkens vijf liedjes uit hun eerste vijf albums, en dat dan nog in de Cirque Royal, kocht ik meteen een ticket. Dit zou mijn afscheidsconcert worden en zo is het nu geweest. Ook al waren ze een beetje veel slordig en trager dan het ooit geweest is, het optreden in de Cirque Royal was fantastisch en een mooi afscheid... al lees ik in de geruchtenmolen dat ze in 2013 een nieuw album zouden uitbrengen...
Setlist: I Travel / Thirty Frames a Second / Today I Died Again / Celebrate / Scar / Life In a Day / Hunter and the Hunted / Premonition / Wasteland / Love Song / Pleasantly Disturbed / Room // The American / In Trance as Mission / 70 Cities as Love Brings the Fall / Calling Your Name / Changeling / Factory / This Fear of Gods / Promised You A Miracle / Someone Somewhere In Summertime // Theme For Great Cities / Someone / Chelsea Girl / Glittering Prize / New Gold Dream
28 november 2009 - Vorst, Brussel ««
support: OMD
8 augustus 2009 - Lokeren «««
support: Ultravox
5 februari 2006 - Academy, Glasgow
support: Alan Cassidy
6 mei 1995 - Expo, Gent
29 augustus 1991 - Expo, Gent
support: An Emotional Fish
0 reacties:
Een reactie plaatsen