Selah Sue

15 april 2010 - Botanique, Brussel   «««

15 december 2010, Vooruit, Gent  «««

support: Yuko

Jammer van het ferme gebabbel en jammer dat we te laat in Gent een parking vonden, want voor Yuko heb ik een zwak. Zeker voor drumster Karen, wat een streling voor het oog en oor! Dat heb ik al vaker besproken in vorige recensies, ik ga er niet weer over beginnen, anders peist ge wel da'k iets heb voor da meiske... Jammer dus van het vele lawaai van de Gentse studenten en doordat ik nog niet helemaal uitgeziekt ben, heb ik me er te veel aan gestoord en te weinig aandacht aan de muziek geschonken. Yuko is een groep naar mijn hart: ze doen hun ding en ze doen het passioneel. Zeker dus de drumster Karen Willems (oké, laatste keer...). De muziek is gelaagd, lees je wel eens in recensies, maar bij Yuko is het niet enkel gelaagd, het is tevens gestroomlijnd, ritmisch, sfeervol, diep, intens, breed, golvend. Ik vergelijk Yuko met het geluid van de oceaan: telkens hetzelfde, maar toch telkens anders als je op details let. Zo heb ik het dus graag. Ik verlang tot deze groep eens hoofdact is in een of andere club.

Want, ja, voor Selah Sue geen gezellige intieme rotondes meer zoals in Brussel, precies acht maanden terug, maar een zo goed als uitverkochte Vooruit concertzaal. Straf maske, lezen we vaak over haar, en dat klopt. Het is voor de derde maal dat ik haar aan het werk zie en ik heb haar zien groeien van onhandig met microstandaard futselen in een tent op Dranouter aan Zee tot de flinke pose aan diezelfde standaard die ze vandaag aannam. Ook met haar handen kan ze beter om, ze sluit minder vaak de ogen, maar neemt contact met haar publiek en bandleden. Kortom: een maske geboren voor het podium. Over haar stem kan ik duizelig worden: ik ben gevoelig aan de juiste stem, maar da maske heeft het dus écht wél. Duizelingwekkend perfect, in alle toonaarden en -hoogtes. Fenomenaal, du jamais vu en Belgique! De songs van haar in februari te verschijnen album klinken uitstekend (op die helemaal in het begin van de set na) en de afwisseling van haar akoestische gitaar en de uitmuntende begeleiding van haar band kleden deze fantastisch in. En je voelt me komen... en toch... En toch, ergens klopt het plaatje niet. In mijn vorig verslag schreef ik dat deze stem betere songs verdient, en daar blijf ik bij. Deze stem verdient topnummers. Moeilijke nummers, tempovariërend, dramatisch opgebouwd. Dat zijn haar nummers ook... en toch. En toch, na haar drie keer aan het werk te zien, zeg ik: hier schort iets aan. En na vanavond weet ik het wellicht: de leeftijd. Misschien had dit straffe maske éérst moeten gaan leven en dan beginnen muziek maken. Zo rond de 33 terug het podium opkomen, zodat ze (nog) doorleefder zou kunnen zingen. Nu heb ik de indruk dat het maske omringd is door "mensen die het kunnen weten". Spijtig. Ik peis dat dit maske zelf de wereld eerst moet intrekken en dan van een berg terugkomen. Om dán de wereld te veroveren met haar stem. Tegen dan heeft ze beslist ook een betere kapster gevonden (of zelfs niet meer nodig).
Uit de setlist:
Summertime / Mommy / Just Because I Do / Famous / Black Part Love / Lost Ones / Fyah Fyah / Break / This World / Raggamuffin / Peace of Mind / Crazy Vibes / Crazy Sufferin’ // Explanations / Raggamuffin (reprise) / Ragga Medley