The National

zondag, 21 november 2010, AB, Brussel
««« 
support: Phosphorescent
Phosphorescent: Ik had heel graag "South Of America" gehoord, want nog een dikke maand en ik zit daar voor een jaar. Yup, een jaar stop ik met This Note's For You. Phosphorescent was veel beter dan de hoofdact, de rollen mochten gerust omgekeerd! Optreden mocht blijven duren, de hele avond lang zelfs. Sfeervolle softe folkrock. Beter dan op album.
Setlist: Nothing Was Stolen / The Mermaid Parade / Los Angeles / Wolves / It's Hard To Be Humble / ...
The National: De band supportert voor Barack Obama en heeft voor democratische oren meer dan drie albums gemaakt. Naast High Violet, Alligator en The Boxer zijn ook Sad Songs voor Dirty Lovers en hun titelloze debuutalbum voer voor liefhebbers van een bariton stem en een sterke gitaar. Over het optreden zelf van The National ben ik ontgoocheld: in horten en stoten, onnozele (Franstalige) bindteksten, vernietigende stiltes. Neen, het lag deze keer niet aan het (vnl. jeugdig) publiek. De band slaagde er sputterend in de bisronde te halen. Daarvoor reeds tussen ieder nummer stilgevallen en in gitaarsnukken opgebrand. Nochtans zijn het deze die de songs op album naar een hoger niveau tillen. De stem van de zanger, wellicht een brokje aangeschoten, bleef nog min of meer intact, maar van een geoliede machine die op snelheid zou kunnen komen was van dichtbij noch in de verte sprake. Een verbleekte en sterk verziekte gitarist zong geen enkel woord en zijn gitaarlijn beperkte zich tot slechts enkele solo's. Zwakke eentonige show. Zelfs het tussendoortje van de zanger om een blokje te gaan wandelen in het publiek (despijt hun groot jolijt) kon daar (bij mij toch) geen verandering in brengen. De zanger plukte nog een zekere Kristof uit het publiek en ik vermoed dat die hoofdstuk 2 mocht voorlezen uit het boek dat hij cadeau gekregen had van een fan (dat hij het liefst zo snel mogelijk wou verderlezen, wist hij nog te vertellen na drie songs - om u een idee van de bindteksten te geven)... Ik onthou dat "On The Beach" van Neil Young door de boxen schalde vóór het optreden begon. Dat was het bijzonderste van deze avond. Maar voor de duidelijkheid: dat eerste deel was verre van slecht. Alleen: de lat lag bij mij wat hoger en een verziekte ploeg kan daar niet over.
Setlist: 1. Runaway / 2. Anyone's Ghost / 3. Mistaken For Strangers / 4. Bloodbuzz Ohio / 5. Slow Show / 6. Squalor Victoria / 7. Afraid Of Everyone / 8. Conversation 16 / 9. Sorrow / 10. Apartment Story / 11. England / 12. Fake Empire / 13. About Today / 14. Mr. November / 15. Terrible Love / 16. Vanderlyle Crybaby Geeks (Acoustic)

5 reacties:

  1. The National was fantastisch!!! Spijtig dat jij het zo niet ervaren hebt... Zijn er misschien niet alternatief genoeg meer?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zwakke review!

    En over bindteksten gesproken, voor een Amerikaan vond ik dat hij heel goed Frans kon spreken. Ok, het merendeel van het publiek was Vlaams, maar dat kon hij niet weten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Blijkbaar zijn we naar een ander concert geweest. Flauwe bindteksten? Ik kon de droge humor van Berninger juist zeer appreciëren, en blijkbaar was ik niet de enige. http://knackfocus.rnews.be/nl/entertainment/muziek/concertverslagen/the-national-ab/article-1194873920505.htm

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @ Flup: ik had de lat wellicht te hoog gelegd en ik was zondagavond meer in the mood voor groepen als Phosphorescent dan voor The National. Enne: op album zeker nog alternatief genoeg. Voor mij is High Violet zelfs hun allerbeste plaat totnutoe. Ik blijf dus wel fan van de groep, maar vond dit concert beneden mijn verwachtingen.
    @ Robin: voor reviews moet u hier niet zijn, ik schrijf hier MIJN concertervaring, lezers kunnen reageren and that's it. Ik had het niet over de taal, maar over de banale en zinloze inhoud van de bindteksten.
    @ Robin en anoniem: Bindteksten vind ik eigenlijk bij de meeste concerten overbodig, maar bij The National vond ik het heel storend. Het bracht mij na iedere song terug met de voeten op de grond. Ik heb liever dat een groep mij volledig kan doen zweven op een louter muzikale planeet. Is dus persoonlijk en ik respecteer uw appreciatie voor wat u omschrijft als droge humor. Voor mij was het eerder zatte praat.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heb ze gezien daags nadien in Parijs en ben van mijn sokken geblazen. Eerste kennismaking met Phosporescent en onder de indruk, maar The National, ben er nog altijd niet goed van.

    BeantwoordenVerwijderen