zondag, 7 november 2010, Concertzaal Vooruit, Gent
««««
support: David Kitt
Ik beluister bijna nooit een volledig album van Tindersticks: ik val ofwel in slaap, ofwel verveelt het me op den duur zo dat ik totaal iets anders beluister.
Over dit concert had ik dan ook lang getwijfeld en tenslotte kon ik het toch niet laten. Tot mijn grote, blije verrassing bleek na het dikke anderhalve uur concert van de groep rond zanger Stuart Staples dat de performance gerust nog mocht blijven duren.
Dat muziek helend kan werken, wisten we al. Dat dit live nog een sterker medicijn is, ook. Maar wat ik zondagavond meemaakte, is toch wel een tovermiddeltje. Het podium baadde in oranjegeel, bloedrood, fluweelpurper, dauwgroen en gletjserijsblauw - kleuren uit het seizoen geplukt. De songs zijn gekerfde herfstbladeren die in de wind wentelen en over de grond ritselen. De instrumenten druppelden het genezend middeltje in onze oren: de sax, viool en gitaren (soms vier tegelijkertijd) op het ritme van hemelse percussie brachten het hoofd in een extase die pijn, verdriet en melancholie doet vergeten. Het publiek luisterde gekluisterd naar de heldere woorden van een magische stem. Geen bindteksten nodig, de pure muziek, onversneden. Voor minpuntjes was ik verdoofd. Hoogtepunten waren die liedjes die gasssisteerd werden door lichtblauwe elektrische gitaar: fenomenaal geluid en grandioze melodie. Ook op z'n knalrode gitaar wist de gitarist hoe te boeien.
Zoals dat gaat met extases, mocht het gerust blijven duren. Ook het voorprogramma was van te korte duur. Maar de toehoorders werden alvast geprikkeld tegen herst- en winterkwaaltjes. Of is muziek onze verslaving?
Setlist:
Over dit concert had ik dan ook lang getwijfeld en tenslotte kon ik het toch niet laten. Tot mijn grote, blije verrassing bleek na het dikke anderhalve uur concert van de groep rond zanger Stuart Staples dat de performance gerust nog mocht blijven duren.
Dat muziek helend kan werken, wisten we al. Dat dit live nog een sterker medicijn is, ook. Maar wat ik zondagavond meemaakte, is toch wel een tovermiddeltje. Het podium baadde in oranjegeel, bloedrood, fluweelpurper, dauwgroen en gletjserijsblauw - kleuren uit het seizoen geplukt. De songs zijn gekerfde herfstbladeren die in de wind wentelen en over de grond ritselen. De instrumenten druppelden het genezend middeltje in onze oren: de sax, viool en gitaren (soms vier tegelijkertijd) op het ritme van hemelse percussie brachten het hoofd in een extase die pijn, verdriet en melancholie doet vergeten. Het publiek luisterde gekluisterd naar de heldere woorden van een magische stem. Geen bindteksten nodig, de pure muziek, onversneden. Voor minpuntjes was ik verdoofd. Hoogtepunten waren die liedjes die gasssisteerd werden door lichtblauwe elektrische gitaar: fenomenaal geluid en grandioze melodie. Ook op z'n knalrode gitaar wist de gitarist hoe te boeien.
Zoals dat gaat met extases, mocht het gerust blijven duren. Ook het voorprogramma was van te korte duur. Maar de toehoorders werden alvast geprikkeld tegen herst- en winterkwaaltjes. Of is muziek onze verslaving?
Setlist:
0 reacties:
Een reactie plaatsen