Emily Jane White

In West-Vlaanderen op dinsdag 14 december 2010, in de Cactus Club te Brugge, wou ik nog eens gaan luisteren, want Emily Jane White bewijst dat je in het duisterdiepe van de ziel des morceaux d'or kunt ontginnen. Maar een buikgriep besliste daar anders over. Nog zitten twijfelen, maar uiteindelijk besloten om thuis de drie CD's te beluisteren. En ik herontdekte de gouden tekstfragmentjes: 

---

want het is de magische hand - die je voorzichtig neemt - je verandert één in meerdere - en daarin is het bloedig om moedig te worden - want de waarheid spreekt door zijn naam

---

bloed en tranen - ik ken je niet - onvervalst - genomen foto - ontnomen - onthouden stilte - geen polsslag - uitstervende kunst
---

het schuifelen van haar voeten maakt levendige muziek voor de geesten op de straten

en in de stilte rouwde ze om het gefluister van de nederlaag van haar eigen geest

---

vallend van de top van de trap - raakte ze de vloer - in een tegenslag voor de nacht - viel ze in stilte - totdat ze op de grond smakte
---

ik ben een roestige spijker, jij bent een stalen meid - jij sloot de kisten die ik heb gespaard - een rood kroonblad vervallen tot een massa van beton - een donker geheugen, telkens opnieuw - keer terug naar mij, want al wat ik zie - zijn de drie koningen, rood, wit, de brand in de nacht - aaar ga je heen, zo goed gekleed

---

En de puurste tekstkaraat blinkt meesterlijk in dit best niet te vertalen staaltje lyriek:
---
The bats dropped night in a sunken skull imprint of our bodies on the bed

A plaster mold it seems delicate, enshrined - a masterpiece left to die

Here we go again - a splitting of the wood carved and thinned

Until there's nothing left - but some shavings and an album that you left behind

Oh my broken bones - crippled and thrown - to the wayside

But we weren't in it to win - our love it grew and died, begin again

And a violent wind ripped the wave from the shore
And I know that you caved in and surrendered to your cold and brutal nature

And so I walk the line to the beating of this never ending lie

The ravens they fly low - death a ubiquitous member

And knock forever more or just break down the door to this labyrinth of your twisted heart

But I am just like you, selfish and abused

There is a shadow that stalks my hide

But what do you do with this skin, a home in which you live, it's insufficient

But you know I understand, so I’ll drop the ball from up on high

And watch it descend, growing ever further from my eye

And so I walk the line to the beating of this never ending lie 
---

woensdag, 8 december 2010, Botanique, Brussel
««««
support: Faustine Hollander
Ik droomde in de rotonde
van een muziekkachel
dat ik van het beeld viel
in een aantal fragmenten
Ik verzamelde mijn stukken
en schikte ze al puzzelend
Woorden vielen maar braken niet
Als een dauwdruppel traanden ze
van een bevroren notenboom
Het plaatje klopte en ik werd melancholisch
en wenend wakker
met een piano plensbui 
in West-Vlaanderen 
Uit de setlist:Wild Tigers I Have Known / A Shot Rang Out / Frozen Heart / Hole In The Middle / The Cliff / Liza / Stairs / Oh Katherine / Requiem Waltz / The Ravens / The Preacher / I Lay To Rest (California) // Dagger / Victorian America / Black Silk / Clipped Wings