Selah Sue

15 april 2010 - Botanique, Brussel   «««

15 december 2010, Vooruit, Gent  «««

support: Yuko

Jammer van het ferme gebabbel en jammer dat we te laat in Gent een parking vonden, want voor Yuko heb ik een zwak. Zeker voor drumster Karen, wat een streling voor het oog en oor! Dat heb ik al vaker besproken in vorige recensies, ik ga er niet weer over beginnen, anders peist ge wel da'k iets heb voor da meiske... Jammer dus van het vele lawaai van de Gentse studenten en doordat ik nog niet helemaal uitgeziekt ben, heb ik me er te veel aan gestoord en te weinig aandacht aan de muziek geschonken. Yuko is een groep naar mijn hart: ze doen hun ding en ze doen het passioneel. Zeker dus de drumster Karen Willems (oké, laatste keer...). De muziek is gelaagd, lees je wel eens in recensies, maar bij Yuko is het niet enkel gelaagd, het is tevens gestroomlijnd, ritmisch, sfeervol, diep, intens, breed, golvend. Ik vergelijk Yuko met het geluid van de oceaan: telkens hetzelfde, maar toch telkens anders als je op details let. Zo heb ik het dus graag. Ik verlang tot deze groep eens hoofdact is in een of andere club.

Want, ja, voor Selah Sue geen gezellige intieme rotondes meer zoals in Brussel, precies acht maanden terug, maar een zo goed als uitverkochte Vooruit concertzaal. Straf maske, lezen we vaak over haar, en dat klopt. Het is voor de derde maal dat ik haar aan het werk zie en ik heb haar zien groeien van onhandig met microstandaard futselen in een tent op Dranouter aan Zee tot de flinke pose aan diezelfde standaard die ze vandaag aannam. Ook met haar handen kan ze beter om, ze sluit minder vaak de ogen, maar neemt contact met haar publiek en bandleden. Kortom: een maske geboren voor het podium. Over haar stem kan ik duizelig worden: ik ben gevoelig aan de juiste stem, maar da maske heeft het dus écht wél. Duizelingwekkend perfect, in alle toonaarden en -hoogtes. Fenomenaal, du jamais vu en Belgique! De songs van haar in februari te verschijnen album klinken uitstekend (op die helemaal in het begin van de set na) en de afwisseling van haar akoestische gitaar en de uitmuntende begeleiding van haar band kleden deze fantastisch in. En je voelt me komen... en toch... En toch, ergens klopt het plaatje niet. In mijn vorig verslag schreef ik dat deze stem betere songs verdient, en daar blijf ik bij. Deze stem verdient topnummers. Moeilijke nummers, tempovariërend, dramatisch opgebouwd. Dat zijn haar nummers ook... en toch. En toch, na haar drie keer aan het werk te zien, zeg ik: hier schort iets aan. En na vanavond weet ik het wellicht: de leeftijd. Misschien had dit straffe maske éérst moeten gaan leven en dan beginnen muziek maken. Zo rond de 33 terug het podium opkomen, zodat ze (nog) doorleefder zou kunnen zingen. Nu heb ik de indruk dat het maske omringd is door "mensen die het kunnen weten". Spijtig. Ik peis dat dit maske zelf de wereld eerst moet intrekken en dan van een berg terugkomen. Om dán de wereld te veroveren met haar stem. Tegen dan heeft ze beslist ook een betere kapster gevonden (of zelfs niet meer nodig).
Uit de setlist:
Summertime / Mommy / Just Because I Do / Famous / Black Part Love / Lost Ones / Fyah Fyah / Break / This World / Raggamuffin / Peace of Mind / Crazy Vibes / Crazy Sufferin’ // Explanations / Raggamuffin (reprise) / Ragga Medley

Emily Jane White

In West-Vlaanderen op dinsdag 14 december 2010, in de Cactus Club te Brugge, wou ik nog eens gaan luisteren, want Emily Jane White bewijst dat je in het duisterdiepe van de ziel des morceaux d'or kunt ontginnen. Maar een buikgriep besliste daar anders over. Nog zitten twijfelen, maar uiteindelijk besloten om thuis de drie CD's te beluisteren. En ik herontdekte de gouden tekstfragmentjes: 

---

want het is de magische hand - die je voorzichtig neemt - je verandert één in meerdere - en daarin is het bloedig om moedig te worden - want de waarheid spreekt door zijn naam

---

bloed en tranen - ik ken je niet - onvervalst - genomen foto - ontnomen - onthouden stilte - geen polsslag - uitstervende kunst
---

het schuifelen van haar voeten maakt levendige muziek voor de geesten op de straten

en in de stilte rouwde ze om het gefluister van de nederlaag van haar eigen geest

---

vallend van de top van de trap - raakte ze de vloer - in een tegenslag voor de nacht - viel ze in stilte - totdat ze op de grond smakte
---

ik ben een roestige spijker, jij bent een stalen meid - jij sloot de kisten die ik heb gespaard - een rood kroonblad vervallen tot een massa van beton - een donker geheugen, telkens opnieuw - keer terug naar mij, want al wat ik zie - zijn de drie koningen, rood, wit, de brand in de nacht - aaar ga je heen, zo goed gekleed

---

En de puurste tekstkaraat blinkt meesterlijk in dit best niet te vertalen staaltje lyriek:
---
The bats dropped night in a sunken skull imprint of our bodies on the bed

A plaster mold it seems delicate, enshrined - a masterpiece left to die

Here we go again - a splitting of the wood carved and thinned

Until there's nothing left - but some shavings and an album that you left behind

Oh my broken bones - crippled and thrown - to the wayside

But we weren't in it to win - our love it grew and died, begin again

And a violent wind ripped the wave from the shore
And I know that you caved in and surrendered to your cold and brutal nature

And so I walk the line to the beating of this never ending lie

The ravens they fly low - death a ubiquitous member

And knock forever more or just break down the door to this labyrinth of your twisted heart

But I am just like you, selfish and abused

There is a shadow that stalks my hide

But what do you do with this skin, a home in which you live, it's insufficient

But you know I understand, so I’ll drop the ball from up on high

And watch it descend, growing ever further from my eye

And so I walk the line to the beating of this never ending lie 
---

woensdag, 8 december 2010, Botanique, Brussel
««««
support: Faustine Hollander
Ik droomde in de rotonde
van een muziekkachel
dat ik van het beeld viel
in een aantal fragmenten
Ik verzamelde mijn stukken
en schikte ze al puzzelend
Woorden vielen maar braken niet
Als een dauwdruppel traanden ze
van een bevroren notenboom
Het plaatje klopte en ik werd melancholisch
en wenend wakker
met een piano plensbui 
in West-Vlaanderen 
Uit de setlist:Wild Tigers I Have Known / A Shot Rang Out / Frozen Heart / Hole In The Middle / The Cliff / Liza / Stairs / Oh Katherine / Requiem Waltz / The Ravens / The Preacher / I Lay To Rest (California) // Dagger / Victorian America / Black Silk / Clipped Wings

Das Pop

zondag, 5 december 2010, De Spil, Roeselare

«««

Das Pop akoestisch: de groep is mijn ding niet, de formule wel.
Superbenieuwd op voorhand en "lovely" verrast nadien!
Op ukelele, charango, gitaar, bas en drum speelden rasartiesten knappe, gelaagde songs, ontdaan van productiesnufjes. Gezellige strijkers kwamen geregeld piepen. Op piano en op iets waaronder ook nog een pianootje klonk, zij het met een andere klankkleur, tokkelde de zanger vlug en ritmisch. De set was uiterst mooi opgebouwd: filmmuziek, oud, nieuw, hit en minder bekend werk. Hier in Roeselare sloten ze hun akoestische toernee af. Das Pop deed dat in stijl. En toch: als de stem van Bent mij iets meer aangenamer in de oren zou klinken, mocht de groep nog een tijdje verder spelen. 
Uit de setlist:
Underground / All Wrong / All Night Long / René Piano / Never Get Enough / I'll Never Sleep ... / The One / Fool For Love / Wings / The Human Thing / ...

People Have The Power