Orquesta Sinfonica de Cuenca

Vrijdag, 20 mei 2011, Auditorio, Banco Central, Cuenca, Ecuador

Mijn tweede concert op Latijs-Amerikaanse bodem. Heel toevallig. Na mijn bezoek aan het museum van inheemse culturen, zie ik een flyer liggen. Gratis toegang, dus waarom ook niet?
Met lage verwachtingen ga ik ernaartoe. De zaal waar 700 man kan zetelen, is voor de helft gevuld. De helft daarvan is Amerikaan. Bijna de andere helft spreekt wel Spaans. Ik denk dat het familieleden of kennissen zijn van de muziekspelers op de planken.

Het concert begint met een ouverture van Arturo Villela en een symfonisch gedicht van Miguel Bernaln Jiménez. Het zijn twee Mexicaanse componisten die uitgenodigde dirigent Miguel Meissner uit zijn land meebracht. Het boeit me weinig. Met de bombast van Silvestre Revueltas twijfel ik om te blijven zitten. Mijn aandacht verglijdt naar de beeldschone Latijnse vrouw die in haar eentje schuin voor mij zit.

Het wordt echter gauw vergeten door het tweede deel van de avond. Het is een suite, gecompneerd door Modest Musorgsky en later door Maurice Ravel voor een orkest aangepast. Het meesterstuk laat al van bij het begin een groot kwaliteitsverschil horen met de voorgaande werken. Musorgsky schreef de pianisuite om zijn vriend en schilder Viktor Hartmann te gedenken en het werk vormt een denkbeeldige wandeltocht doorheen een tentoonstelling van verscheidene van Hartmanns tableaus. Sommige schilderijen zijn afschrikwekkend en worden ook zo gespeeld, anderen bezitten verrassend veel tragiek en hebben een klagende hoofdmelodie. Heftige passages klinken wild en het wisselende penseelstrelende tempo en ritme houden mijn aandacht er nu wel bij.

De bloedmooie vrouw is er ondertussen in geslaagd te verdwijnen zonder dat ik het zag. Dus wandel ik in mijn eentje terug naar mijn hotel.
Wat is kunst, die blik in haar ogen, of de verfspatten op mijn oren? Entonces, niet voor niets werd voor dit stuk geopteerd. Het kadert in een reeks concerten als hommage aan de Internationale Dag van Musea. En alle andere dagen zijn er mooie vrouwen. Ik kan er mee leven.