Gillian Welch

8 november 2011 - Arenberg, Antwerpen ««««

Setlist
Mijn eerste indruk ("mooie avond, saaie stem, prachtige muziek, schitterende snaren, sublieme solo's") heb ik iets moeten bijschaven. Ik focuste vooral op David Rawlings, de cowboy die mijn avond betoverde met enkele van de meest fantastische solo's die ik ooit op akoestische gitaar live gehoord heb. Nu ik de setlist heb en de songs herbeluister, besef ik dat het toch een bijzondere avond was in Antwerpen. De score gaat van 16.5 naar 17.5 en daarmee verdient Gillian Welch geen magere maar een dikke vier sterren.
Ze is dus terug. En wel met haar muzikale partner David (Dave) Rawlings. Op het album 'The Harrow and the Harvest' keren ze terug naar de roots in de Amerikaanse volksmuziek. Haar wortels zouden ook in België liggen, maar ze had haar moeder niet kunnen bellen om dat na te gaan nu ze naar ons landje de oversteek maakte. Muzikaal ligt ze tussen de bergen van de Appalachen, de countryvelden van de bluegrass en de alt americana.
Met een akoestische gitaar, een bijna versleten banjo, een valse mondharmonica en haar (eheum...) karakteristieke stem brengt ze met Rawlings broze, tijdloze songs. Ja, haar stem... je hebt er iets voor of net niet. Reken mij maar bij de laatste. Geef mij maar Lucinda Williams. Een stem hoort nu eenmaal bij liedjes, maar gelukkig worden de songs van dit duo vooral gemaakt door het gitaarwerk van David.
Het concert steekt van wal met het openingsnummer van het nieuwe album. Het gitaarspel zet meteen de toon van de avond in Scarlet Town, waarin Gillian afscheid neemt van het verleden. Na de gospel Rock of Ages knap ik af op haar stem, maar verwonder ik mij aan de voortreffelijke snaren. De klim tijdens The Way It Will Be biedt al een mooi zicht, maar de hoogtepunten lagen verderop en vooral nog een stuk hoger. In het eerste deel van de avondwandeling bereiken we een meesterlijk The Way That It Goes. In het tweede deel wordt het spannender. Zoals Gillian zegt, kennen we elkaar nu al iets beter, en zijn we bereid om langs vervallen boerderijen en wilderniskampen verder te stappen naar de absolute hoogtepunten van de avond.
De eerste beklimming maken we met een hand- en billend klappend Six White Horses.  

Prachtig hoe Gillian het ritme houdt, Dave op banjo tokkelt en hun samenzang het karakteristieke geluid voortbrengt. Het magische moment van het optreden wordt de gitaarsolo in Revelator. Het is een van de meest beklijvende in mijn concertcarrière. Rond 5:12 stopt Gillian met zagen (ja, zagen!) en begint Dave met een adembenemende gitaartrip. Watch it here:

Mooier dan dit kan het niet meer worden. Maar ook in het berg-af-gaan blijf ik verwonderd bij zijn goddelijk gitaarspel. Maar ook van zijn zang word ik niet bekoord.

De zaag van Gillian snijt verder in stukken die de moeite waard waren voor de al dan niet bekende muzikale fijnproevers. Ik verlaat de zaal vroegtijdig om de trein te halen, maar ik denk toch dat het een wolkje is dat mij terug thuis brengt.