Taj Mahal

16 november 2011 - Handelsbeurs, Gent «««

Componist, multi-instrumentalist en zanger Taj Mahal is een prominente en invloedrijke figuur in de blues- en rootsmuziek. Hoewel zijn carrière begon met typische Amerikaanse blues, heeft hij zijn artistieke reikwijdte verbreed door muziek uit elke uithoek van de wereld. Zijn passie en nieuwsgierigheid bracht hem in West-Afrika, de Caraïben, Latijns-Amerika, Europa, de Hawaiiaanse eilanden. Hij pikte er allerlei muzikale invloeden op.

Hij raakte gefascineerd met roots – de oorsprong van alle verschillende vormen van muziek die hij hoorde. Hij gooide zichzelf in de studie van oudere vormen van Afro-Amerikaanse muziek. Geïnspireerd door een droom, nam hij de muzikale alias van Taj Mahal. Puttend uit alle geluiden en stijlen die hij had geabsorbeerd als een kind en een jonge volwassene, maakte hij tot op vandaag 25 albums. Hij won twee Grammy's met Señor Blues uit 1997 en Shoutin' In Key uit 2000. Telkens verkende hij tijdens het toeren zijn wereldmuziek. Met de Malinese koraspeler Toumani Diabate bracht hij ook een album uit (de kora is een West-Afrikaanse harp).
Volgend jaar wordt hij 70. Hij is niet alleen een muziekliefhebber, hij vist graag, houdt van uit gaan eten en een sigaar. Kortom: een man van de wereld.
De kracht van Taj Mahal zijn de toegankelijke dansritmes. Naast Taj Mahal die zingt, gitaar en banjo ter hand neemt en toetst, drumt Kester Smith en speelt Bill Rich op bass. Zijn vader was een jazz pianist, componist en arrangeur van Caribische afkomst, en zijn moeder was een gospel zingende schooljuf uit South Carolina. Hij stáát op het podium, hij néémt het in. Hij leerde in Springfield, Massachusetts klassieke piano, maar ook klarinet, trombone en mondharmonica, en hij zong graag. Van een gitaarspelende buurman leerde hij de verschillende stijlen van Muddy Waters, Lightnin' Hopkins, John Lee Hooker en Jimmy Reed en andere titanen van Delta en Chicago blues. Maar net als zijn vroegere kompaan Ry Cooder deelt hij de voorliefde om de blues breder en ruimer te interpreteren. Zijn ouders moedigden hem aan om trots te zijn op hun diverse etnische en culturele wortels. Laat dat net de sterkte zijn van zijn optreden. Blues die nooit verveelt omdat ze uit alle streken van deze planeet komt. Een ode aan het leven op aarde, beter kun je een concert van Taj Mahal niet omschrijven.
Voor mij was dit een kennismaking, ik ben niet vertrouwd met zijn nummers. Maar dat zal niet lang meer duren.
Uit de setlist: T.V. Mama / So Many Nights, So Many Days / Tell Me, Baby / Can You Make
Crazy About You / Love Her With A Feeling / Corinna / Gonna Move Up The Country / Slow Drag / Zanzibar / The Blues Is Allright / Lovin' My Baby’s Eyes