Als ik kritisch ben... "It's a little bit of everything" zingt Taylor Goldsmith, maar in mijn gedachten gelijkt het allemaal een beetje te veel op Jackson Browne. Niet dat we die man geen warm hart toedragen, maar ik hou niet van groepen die imitaties van hun muzikale helden blijken. Dawes heeft het talent in huis, maar slaagt er (nog?) niet in een eigen stempel te drukken.
Voorafgaand komt Robert Ellis met akoestische gitaar ons verwarmen met americana country. Nu toert hij mee met Dawes, straks met The Drive By Truckers. En de man verrast! Zijn vingers glijden snel en subtiel over de snaren en zijn set heeft een aardig tempo met mooie akkoorden. Zijn glimlach maakt ons goedgemutst en nergens raakt deze jongeman uit de balans. In drie magische seconden zie je de twijfel overwonnen worden door het verrassende verzoeknummer van Roen (What's In It For Me). Prompt past hij de opbouw van de setlist aan, ondanks het strakke tijdschema. Het wordt een hoogtepunt met de zanger van Dawes die een elektrische gitaar omgordt en er een vlammende solo tussenknijpt. Daarna komen de andere leden van Dawes de planken op en coveren "Rider In The Rain", van de man waarvoor ze allemaal grote bewondering hebben, die in de grote zaal van de AB zijn opwachting maakt: Randy Newman.
Tijd voor Dawes nu. Diepgeworteld in de Texaanse traditie klinkt de americana rock in de ondertussen broeierig heet geworden AB Club lekker door. Met twee albums onder de arm brengen ze een verbluffend weelderige en variërende set. Het klinkt zoals vanouds: gitaar, keyboards, drums en bas in een vintage recept. Maar van roest nog geen sprake. De jonge bandleden hebben nog alles in hun mars om een mooi parcours in de muziekwereld te bereizen. Met sprankelende energie blazen ze ons hun geluid in de oren. Je zou de drummer moeten bezig zien: met mokerslagen en smoelentrekken alsof Griffin Taylor demonen uit zijn drumkit wegjaagde, zonder bombastisch te worden. Geen stofje had de kans op zijn percussie-instrumenten neer te vallen. Zelfs niet tijdens de rustiger nummers, want het breekt altijd wel op zijn minst een beetje open. Na drie wervelende nummers valt het een beetje stil, maar af en toe herpakte de band zich wel. De beste songs zijn deze die rechtdoor gaan, in een versnelling geraken en met een volgeladen pick-up een highway tussen Houston en Texas afleggen. Ik onthou "Fire Away", "When My Time Comes" en "Time Spent In Los Angeles" omwille van verbluffende gitaarsolo's van de zanger Taylor Goldsmith. Maar alle nummers zijn knap gemaakt en knap gebracht. De beste song is ongetwijfeld "Peace In The Valley", een lang maar meesterlijk nummer waarin ieder lid van de dynamieke groep de parel opblinkt. Perfect op elkaar ingespeeld, loopt het goed gesmeerd. Het is niet al olie uit die regio... Dawes is een na twee albums inmiddels vakkundig geslepen diamant uit Texas. Ik hoef niet altijd te kritisch te zijn, zeker niet na zo'n mooie muzikale avond. Alleen: waarom eindigen met "How Far We've Come" en niet met het prachtige "Million Dollar Bill"? Zo dicht bij vier sterren is een groep nooit geweest.
Setlist Robert Ellis: Westbound Train / Comin’ Home / Friends Like Those / Watching My TV / Photographs / No Fun / What’s In It For Me? / Rider In The Rain
Setlist Dawes:: Fire Away / If I Wanted Someone / That Western Skyline / The Way You Laugh / So Well / When My Time Comes / Peace In The Valley / Coming Back To A Man / If You Let Me Be Your Anchor / A Little Bit Of Everything / Time Spent In Los Angeles // Million Dollar Bill / How Far We've Come
Foto's (Yvo Zels)
0 reacties:
Een reactie plaatsen